وه بهار آمد صفا آمد چقدر زیباست عشق
آسمان نیلی و پهناور عجب والاست عشق
نوعروسان شادمان و تازه دامادان به شوق
خیمه برپا کرده هرسو در سحر غوغاست عشق
گفتگوها در زمستان شد برای روز نو
در بهاران وعده ها اجرا شود ، ماناست عشق
چهچه بلبل و رقص گل تماشاکردنیست
دلربائی میکند عالم ، بیا دنیاست عشق
روح هستی زنده شد در آفرینش ، بیگمان
خالق عالم نگاهش سوی انسانهاست، عشق.
احمد یزدانی
شده ای بارور درختِ بسیج
ارتشی میلیونی وَ قرآنی
شجری پاک و طیّب و طاهر
از خمینی به یادگارانی
سنّی و شیعه متّحد باهم
مثلِ گلهای یک گلستانند
ملّتت پشتبان و یاورِ تو
تو گلِ سرسبد به آنانی
چون تو هستی میانه ی میدان
ارزشِ انقلاب محفوظ است
بر پرستوی عاشقِ پاکی
طی شد اوضاعِ سخت و بحرانی
بودنت آرزویِ تاریخی
میدرخشی کنون، تو خورشیدی
در تمامِ فرازها و فرود
تو نشان داده ای مسلمانی
پرچمِ اتّحادِ اسلامی
تو بذات و درونِ خود داری
خلقِ زیبائی است کار خدا
وَ تو زیبا گلِ گلستانی
بودنِ توست لطفِ حضرتِ حق
بعد از او قطب امنیّت هستی
باعث رُعب در دلِ دشمن
سازمانِ بسیجِ ایرانی
احمدیزدانی
ملتهب تر ز نقطه ی جوشم