بنام خدا
شعر سلام گرمم به فیروزکوه از آثار استاد سهراب مهیار شاعر هم روزگار ما
سلامی گرمتر زآتش به تو شهرم ، به مـــردانت
درودی پاکتـــر از گُل ، نثـــــارِ جملــــه پــاکانت
برایِ آسمانِ صــــافِ تو ، از عشـــقِ مــــن بادا
پیــــامی بستـــه بر بالِ پرستــــویِ بهـــــــارانت
نسیـــمِ صبحگاهـــــان چون وَزَد از جانبِ خاور
شقــایقهـــــا برون آرند ، سر از خاک شهیدانت
نسیمــــــی از بهشـــت آرد دَمِ اردیبهشــــتِ تــو
هنوز هم بوی ارشیـوند مــــــی آید زِ دامـــــانت
کدامین سنگدل ، در دل هــــوای عشــــق نادارد
چو بینـــد آسمــــان صــاف و شبهای درخشانت
در آن افســانه ی لیلی چو پنهان این حقیقت شد
زِ مجنون خــانِ پازوکی و شـــورِ عشقبــــازانت
نشانِ مردمی در صدرِ مــــردانت چنــــان هستی
که امیـــری آدمــــی را میکنـــد معنی به دیوانت
برایِ آنکـه بشناسنــد قــــــدرِ اینچنین خــــاکــی
جـــــوانان کاش بنشیننــد پــایِ پنــدِ پیـــــرانــت
چرا بر زادگاهِ خـــــود نورزم عشـــق تا هستـــم
که بــوی مهــــربانی آید از کـــــوه و بیــــابـانت
تظاهر چون که پا ننهاده در این شهــــرِ تاریخی
زِ شــــب تاریکتر گـــــردیده تاریخِ فـــــــراوانت
تملّق چـــــون که ره نایافته در قلبِ این مــــردم
چنان آئینه بشناسنــــد در هــــر شهـــــرِ ایرانت
حقیقت بسکه لبریز است در این خاکِ جان پرور
به هرســـو عاطفت مـی تابد از چاکِ گــــریبانت
صداقت بسکه لبریز است در این ساده دل مردم
دورنگیهــای این دوران نزد چنگی به دامـالنت
دِرَم اینجــا چنان کاه و کَرَم اینجا چنان کــــوهی
هــــزاران حـــــاتم طائی قـــدم بوسِ فقیـــــرانت
چـــرا پابوسِ این مــردم نباشـم تا که بشنـــاسند
کــس از بگشاده روئی میزبانی را زِ مهمـــانت
دریغــــا دیگـــــر آن آزادمــــــردان را نمیبینــــم
به میعـــــادِ جــــوانمــــردان فــــرارویِ امیرانت
فسوسا ، آن بزرگان را دِرَم از کـــف برون رفته
کنون افســـانه پنـــدارند کــــردارِ کــــــریمـــانت
جدا زین خلـــق ویرانم ، بظاهـــــر گـــرچه آبادم
برآنم تا رســـــد روزی گـــذارم سر به دامـــانت
بخــاک اینجـــا سپاریدم که تا باقیسـت این گیتی
مـــــــزارم غــــرقِ گُل گــردد زِ اشکِ گلعزارانت
تو ای همشهـــریِ خوبم ،نگهدار این وصیّت را
چـــو در آغوشِ شهـــرِ خـــود بیارامد سخندانت
سهراب مهیار
ملتهب تر ز نقطه ی جوشم