بادۀ بدنامی
دروقت جفــــاوهجـــــرودوری وخــــطا
چــون بــادۀبــدنامــی وریزش هستنــــد
دروقــت هــزینــه هــاوهنــــــگام بــــــلا
دروقت جفــــاوهجـــــرودوری وخــــطا
چــون بــادۀبــدنامــی وریزش هستنــــد
دروقــت هــزینــه هــاوهنــــــگام بــــــلا
شدجان جهان شیفته ازروی نسیـــم
ماشــادوگل آزرده وعشّـــاق غمیــن
طـــوفان اگرآیدچه شودکـــارنسیــــم
نارفته به میخانه حکایت چه کنــــــم
برواعـــظ شهـــرمــدّعــی میخــندیـــد
ناکـــرده دعــــاواستـــجابـــت چکنـــم
رازِدِلِ خــــودبادل پروانه نگفـــــت
ترسیدکه نامحرم ویاغـــــــــی باشد
غافل که چواوعاشق و،اسرارنهفت.
چــون تیـــرقضـــامقصــداودردل ماســت
دل کــــرددرون خـــــانـــــه آب وجــــارو
اومنتظــــروبــرای تــوچشـــم بــراســـت
عُمرَست عَزیزمَکُنَش خاک به سَــــر
بی شک بِشَودعُمربه سَرگـُل یاخــــار
آن خوش که نشیندبه قشنگی به ثَمر
من عشق شگرفــم وتوئــی سینـــۀزار
بردش گلــه بریاسمـــن ویاســی گفــت
پایان حضـــــوراوســـت درباغ بهــــــار
می تازدومیبـردبــه هــرســوخیـــره
باقــدرت اگـــرطــردکنیمــش شــــاید
باحربـــۀ تدبیـــرشویمـــش چیـــــره
زیبائی عمـرمــابـــدوران ماندســــت
دردورۀ پــایــانــــی ودیـــــداربهــــار
این حاصل بذریست که ازآن ماندست
ازنیک وبدزمانه آگاه باشیــــم
کاری نکنیم تاکـه هــربیگانــه
خندان شودوبصحنه تنهاباشیم
آن امامی که خدامـــحور وخـــــــودباوربود
(آن امامی که خدامحوروبامردم وخودباوربود)*
بیجهت نیست که برجملـــۀمــاســــروربـــود
بــــی گمــان سینـــۀ تاریـــخ نبینـــددیگـــــر
مقتـدائی که بَـــرِمــردم خـــودنـــوکـــربـــود
برای رعایت وزن به صورت (حذف بامردم)فوق نگاشته شد.
ازلادنورازقــیوسنبـــل چیـــــــدم
گفتـــم زرزوپیچـــک وآفتــابگـــردان
زیبائیت امّــا چـــواقـاقــــــیدیــــدم
مرد فقیرى بود که همسرش کره مى ساخت و او آنرا به یکى از بقالى های شهر مى فروخت ،آن زن کره ها را به صورت دایره های یک کیلویى مى ساخت. مرد آنرا به یکى از بقالى های شهر مى فروخت و در مقابل مایحتاج خانه را مى خرید. روزى مرد بقال به اندازه کره ها شک کرد و تصمیم گرفت آنها را وزن کند. هنگامى که آنها را وزن کرد، اندازه هر کره ۹۰۰ گرم بود. او از مرد فقیر عصبانى شد و روز بعد به مرد فقیر گفت:دیگر از تو کره نمى خرم، تو کره را به عنوان یک کیلو به من مى فروختى در حالى که وزن آن ۹۰۰ گرم است.مرد فقیر ناراحت شد و سرش را پایین انداخت و گفت:ما ترازویی نداریم و یک کیلو شکر از شما خریدیم و آن یک کیلو شکر را به عنوان وزنه قرار مى دادیم .یقین داشته باش که:به اندازه خودت برای تو اندازه مى گیریم! ..
هست عالــــم درتــــــــــلاطــــــم ماخوشیـــــــــم
سـرخوشــــــــانِ سرخوشـــــــانِ سرخوشیــــــم
وجــــداستـــــــــــــــــقرارنام اوســــــــــــــت این
رهــــــــروان وعاشقـــــــــــان وچاوشیــــــــــــم
ازدوری توسینۀ پرخـــــــون دارم
درخانه ای وچشم به بیرون دارم
ازدیدن ونــادیدن تودرخانـــــــــــه
حیـــرانم وآوازۀ مجنـــــــون دارم
ازدیدن جلــــــــــوه ای ازاومینـــــــــازد
یک قطره زدریای عجـــــــایب نبـــــــود
راهــی که بشربســــــوی اومیتـــــــــازد
عشّاق جهان شهـرۀ عشـــقندهمـــــه
معشوق پرست ومست جسمندهمــــه
ماچشـم به فرزندعلـــــی میــــــدوزیم
باسیّدعلی صدربهشتیــــــم همـــــــــه
هستی به وجودرهبران منتجلیست
ازنوروجودشان جهان سینـجلیست
خورشــــیدتمام رهبران عالـــــــــم
فرزندعلی رهبرما سیّدعلیــــــست
مـن بقـربان ولایت یا علـــــــــی
جمـلۀ عــــالم فـدایت یاعلــــــــی
گفت ساغربا صبویم یاعلـــــــــی
گفـــت مـرغ آرزویـم یا علـــــــی
گفت حق جزئی ازاویم یاعلــــــی
هسـت نامـــت آبرویم یاعلـــــــی
پایۀ خلقت زتــوبـرپـــــاشـــــــده
شیعــــــــه راعزّت زتوپیداشـــده
رادمـــــــــردان بزرگ راه دیـــن
چشمـــــــهاشان ازشمابیناشــــده
شــــــب روان مست ولای نام تو
آسمــــــــان مست می مینــای تو
عاشقان پروانۀ گــــــلهای تــــــو
هست مهدی(عج)کشتی دریای تو
هست کعبـــــــــه زادگاه پــاک تو
افتخــــــــــارش مامن الماوای تو
پایـــــــــــمردی وصفاوشوکتـــت
عصمت وپــــاکی وصبروقدرتــت
بازمیتـــــــابدچوخورشیدی بمــــا
میـــــــکندزشتـــی به زیبایی دوا
من کجاوقــــــــــــلّه های افتــخار
نام ویادتـــــــــو بــــمن داداعتبار
بازبــــــــــردرگات من آویـــــختم
من می عشــــقت به ساغرریختم
مست گشتم مست مست عشق تو
هست گشتــــــم ازعدم باعشق تو
وای مــــــــــــولایم مرامستی بده
قدرتــــــــــــی ازآن دم هستی بده
میتوانـــــــــــم بازمن مســتی کنم
عشقبـــــــــازی وفرادســـتی کنم
بازبردرگــــــــــات جایم مـــیدهی
بازازلـــــــــــطفت صـفایم میدهی
وای مــــــــولایم چه بی پرواشدم
وای مـــــولایم چه من رسوا شدم
وای غـــــــرق روسیاهی و گنام
بی صفــــای بی صفای بی صفام
جملـــــــــه ای دارم بدرگــاه شما
جملــــــــه ای از ذرّه ای پرمدّعا
مولایــــــــــم علی،شما پنــاهم ده
عمریست که غرق گنهم شماشفایم ده
لیله القدر1426مطابق با1384/8/2احمدیزدانی
ناحقّ وستمگرازبرای هم هســـــــــت
ازعدل وصواب کس نمی گوید بــــــد
بانیکی وخیراین جهان روشن هســت
(دفترراه زندگی)
ازگلشن وگلزار گذرها کــــــــردم
درگوشۀ میخانه ومستیهایـــــش
الباقی عمررا تمنّا کــــــــــــــردم
(دفترراه زندگی)
هم بـــــــاده شوندازبرای عنــــــــوان
درحرف زحقّ وراه حق می گوینـــــد
هنگام عمل شود فراموش آســـــــان
(دفترراه زندگی)
شهریست درون شهرماو همگان مدّعیند
ازخُردوکَلانــَــــــش زمُحبّت تــُــــــهی اند
هنگامِ گرفتنِ غَنائم اوّل صَف هســـــــتند
دروقت خطرستونِ پنجمِ قوای بَدینــــــــد
(دفترراه زندگی)
چشمم به ره آمدنت بودکه تاغیرنیاید
ازلحظۀ آغازکه برآمدنت رای افتـــــاد
مشتاق ومراقب که بجزخیرنیایــــــــد
(دفترراه زندگی)
چون قلـــــب جهان شراب اندرجامی
تومــــرکزنخبگان ایران هســـــــــتی
تومظـــــــــهرثقل جمله پاکان هستی
ازسوی تو می شودبه دنیـــــا اعلان
آزادی وخوشبـــــختی وتصمیم برآن
(دفترراه زندگی)
آن فرّوشکوه وعشق خاموش شده
رسمیست میان خاکیان واغیــــــــــار
عشّاق بزرگ به فراموش شـــــــده
دفترراه زندگی
هـرچه هرکس ازصفاداردبهای غیرت است
هرکه دیونفس بنهادست درپـای شــــــرف
چون شهابی تیزتک درآسمان غیرت است
(دفترراه زندگی)
چون کوه گرانی وچودریــــــــا آرام
چون گنج قدیم وپرثمرچون بـــاران
این برهه که پیچ انقلاب است درآن
هستیم مهیّای عمل بادل و جــــان
(دفترراه زندگی)