بادۀ بدنامی

این مـدّعیــــانِ فـــارِغ ازهجـــروجفــــا


دروقت جفــــاوهجـــــرودوری وخــــطا


چــون بــادۀبــدنامــی وریزش هستنــــد


دروقــت هــزینــه هــاوهنــــــگام بــــــلا

نسیم

شدپاره گریبـــان گل ازروی نسیـــم


شدجان جهان شیفته ازروی نسیـــم


ماشــادوگل آزرده وعشّـــاق غمیــن


طـــوفان اگرآیدچه شودکـــارنسیــــم

ملامت

ازدستِ ملامت ونَصیحــــت چکنـــــم


نارفته به میخانه حکایت چه کنــــــم


برواعـــظ شهـــرمــدّعــی میخــندیـــد


ناکـــرده دعــــاواستـــجابـــت چکنـــم

عشوۀ گل

ازعِشوۀگل بلبــل بیچـــاره نخفـــت


رازِدِلِ خــــودبادل پروانه نگفـــــت


ترسیدکه نامحرم ویاغـــــــــی باشد


غافل که چواوعاشق و،اسرارنهفت.

دوچشم

مستی دوچشـم تــوزمستـــی کجــاســــت


چــون تیـــرقضـــامقصــداودردل ماســت


دل کــــرددرون خـــــانـــــه آب وجــــارو


اومنتظــــروبــرای تــوچشـــم بــراســـت

عمرعزیز

باهَمدَمی خَسان مَـــدِه عُمــــرهَــــــدَر


عُمرَست عَزیزمَکُنَش خاک به سَــــر


بی شک بِشَودعُمربه سَرگـُل یاخــــار


آن خوش که نشیندبه قشنگی به ثَمر

طعنه

نرگــس به بنفشــه طعنـــه زددرگلزار


من عشق شگرفــم وتوئــی سینـــۀزار


بردش گلــه بریاسمـــن ویاســی گفــت


پایان حضـــــوراوســـت درباغ بهــــــار

نفس

مستیــم زنفــس ونفــس برماچیـره


می تازدومیبـردبــه هــرســوخیـــره


باقــدرت اگـــرطــردکنیمــش شــــاید


باحربـــۀ تدبیـــرشویمـــش چیـــــره

بهار

رفتســت غــم وبهاروباران ماندست


زیبائی عمـرمــابـــدوران ماندســــت


دردورۀ پــایــانــــی ودیـــــداربهــــار


این حاصل بذریست که ازآن ماندست

فرزندزمان

فرزندزمان خوداگرماباشیــــــم


ازنیک وبدزمانه آگاه باشیــــم


کاری نکنیم تاکـه هــربیگانــه


خندان شودوبصحنه تنهاباشیم

یادامام

آن امامی که خدامـــحور وخـــــــودباوربود

(آن امامی که خدامحوروبامردم وخودباوربود)*

بیجهت نیست که برجملـــۀمــاســــروربـــود


بــــی گمــان سینـــۀ تاریـــخ نبینـــددیگـــــر


مقتـدائی که بَـــرِمــردم خـــودنـــوکـــربـــود

برای رعایت وزن به صورت (حذف بامردم)فوق نگاشته شد.

گلستان

اززنبــــــق وداودی ورزبوئیـــــــــدم

ازلادنورازقــیوسنبـــل چیـــــــدم

گفتـــم زرزوپیچـــک وآفتــابگـــردان

زیبائیت امّــا چـــواقـاقــــــیدیــــدم

داستانی بسیارآموزنده.(تردیدمکن،عدل وعدالت ازخصلت دادار جهانست.)


مرد فقیرى بود که همسرش کره مى ساخت و او آنرا به یکى از بقالى های شهر مى فروخت ،آن زن کره ها را به صورت دایره های یک کیلویى مى ساخت. مرد آنرا به یکى از بقالى های شهر مى فروخت و در مقابل مایحتاج خانه را مى خرید. روزى مرد بقال به اندازه کره ها شک کرد و تصمیم گرفت آنها را وزن کند. هنگامى که آنها را وزن کرد، اندازه هر کره ۹۰۰ گرم بود. او از مرد فقیر عصبانى شد و روز بعد به مرد فقیر گفت:دیگر از تو کره نمى خرم، تو کره را به عنوان یک کیلو به من مى فروختى در حالى که وزن آن ۹۰۰ گرم است.مرد فقیر ناراحت شد و سرش را پایین انداخت و گفت:ما ترازویی نداریم و یک کیلو شکر از شما خریدیم و آن یک کیلو شکر را به عنوان وزنه قرار مى دادیم .یقین داشته باش که:به اندازه خودت برای تو اندازه مى گیریم! ..

چـــــــــــــــــاوش

هست عالــــم درتــــــــــلاطــــــم ماخوشیـــــــــم


سـرخوشــــــــانِ سرخوشـــــــانِ سرخوشیــــــم


وجــــداستـــــــــــــــــقرارنام اوســــــــــــــت این


رهــــــــروان وعاشقـــــــــــان وچاوشیــــــــــــم

آوازۀ مجنـــــــــون

ازدوری توسینۀ پرخـــــــون دارم


درخانه ای وچشم به بیرون دارم


ازدیدن ونــادیدن تودرخانـــــــــــه


حیـــرانم وآوازۀ مجنـــــــون دارم

عـــــــالــــــــــــم

عالم که بشربه گوشه اش میســــــــازد


ازدیدن جلــــــــــوه ای ازاومینـــــــــازد


یک قطره زدریای عجـــــــایب نبـــــــود


راهــی که بشربســــــوی اومیتـــــــــازد

صــــــــدربهــــــــشت

عشّاق جهان شهـرۀ عشـــقندهمـــــه


معشوق پرست ومست جسمندهمــــه


ماچشـم به فرزندعلـــــی میــــــدوزیم


باسیّدعلی صدربهشتیــــــم همـــــــــه

فــــــــــــرزندعلـــــــــی

هستی به وجودرهبران منتجلیست


ازنوروجودشان جهان سینـجلیست


خورشــــیدتمام رهبران عالـــــــــم


فرزندعلی رهبرما سیّدعلیــــــست

رازدل

هست نامت آبرویم یـــــــــــــــــــــــــــــاعــــــــــــــــــــلی

مـن بقـربان ولایت یا علـــــــــی


جمـلۀ عــــالم فـدایت یاعلــــــــی


گفت ساغربا صبویم یاعلـــــــــی


گفـــت مـرغ آرزویـم یا علـــــــی


گفت حق جزئی ازاویم یاعلــــــی


هسـت نامـــت آبرویم یاعلـــــــی


پایۀ خلقت زتــوبـرپـــــاشـــــــده


شیعــــــــه راعزّت زتوپیداشـــده


رادمـــــــــردان بزرگ راه دیـــن


چشمـــــــهاشان ازشمابیناشــــده


شــــــب روان مست ولای نام تو


آسمــــــــان مست می مینــای تو


عاشقان پروانۀ گــــــلهای تــــــو


هست مهدی(عج)کشتی دریای تو


هست کعبـــــــــه زادگاه پــاک تو


افتخــــــــــارش مامن الماوای تو


پایـــــــــــمردی وصفاوشوکتـــت


عصمت وپــــاکی وصبروقدرتــت


بازمیتـــــــابدچوخورشیدی بمــــا


میـــــــکندزشتـــی به زیبایی دوا


من کجاوقــــــــــــلّه های افتــخار


نام ویادتـــــــــو بــــمن داداعتبار


بازبــــــــــردرگات من آویـــــختم


من می عشــــقت به ساغرریختم


مست گشتم مست مست عشق تو


هست گشتــــــم ازعدم باعشق تو


وای مــــــــــــولایم مرامستی بده


قدرتــــــــــــی ازآن دم هستی بده


میتوانـــــــــــم بازمن مســتی کنم


عشقبـــــــــازی وفرادســـتی کنم


بازبردرگــــــــــات جایم مـــیدهی


بازازلـــــــــــطفت صـفایم میدهی


وای مــــــــولایم چه بی پرواشدم


وای مـــــولایم چه من رسوا شدم


وای  غـــــــرق روسیاهی و گنام


بی صفــــای بی صفای بی صفام


جملـــــــــه ای دارم بدرگــاه شما


جملــــــــه ای از ذرّه ای پرمدّعا


مولایــــــــــم علی،شما پنــاهم ده


عمریست که غرق گنهم شماشفایم ده

             لیله القدر1426مطابق با1384/8/2احمدیزدانی

روشنی جهان

گویندسیاهی وستم باهم هســــــــــــت


ناحقّ وستمگرازبرای هم هســـــــــت


ازعدل وصواب کس نمی گوید بــــــد


بانیکی وخیراین جهان روشن هســت

                             (دفترراه زندگی)

عاقبت عمر

برعاقبت عمرنظرها کـــــــــــردم


ازگلشن وگلزار گذرها کــــــــردم


درگوشۀ میخانه ومستیهایـــــش


الباقی عمررا تمنّا کــــــــــــــردم

                        (دفترراه زندگی)

تملّق

گوینــــــــد تملّق خسان را آســـــــان


هم بـــــــاده شوندازبرای عنــــــــوان


درحرف زحقّ وراه حق می گوینـــــد


هنگام عمل شود فراموش آســـــــان

                     (دفترراه زندگی)

ستون پنجم

شهریست درون شهرماو  همگان مدّعیند


ازخُردوکَلانــَــــــش زمُحبّت تــُــــــهی اند


هنگامِ گرفتنِ غَنائم اوّل صَف هســـــــتند


دروقت خطرستونِ پنجمِ قوای بَدینــــــــد

                       (دفترراه زندگی)  

خیر

ای مظــــــهرخیر ازتو جـــزخـــیرنیاید


چشمم به ره آمدنت بودکه تاغیرنیاید


ازلحظۀ آغازکه برآمدنت رای افتـــــاد


مشتاق ومراقب که بجزخیرنیایــــــــد

                              (دفترراه زندگی)

تهران

تهران،توچقدرپرخــــروش ورامـــــی


چون قلـــــب جهان شراب اندرجامی


تومــــرکزنخبگان ایران هســـــــــتی


تومظـــــــــهرثقل جمله پاکان هستی


ازسوی تو می شودبه دنیـــــا اعلان


آزادی وخوشبـــــختی وتصمیم برآن

                     (دفترراه زندگی)

آوازۀ شهرت

آوازۀ شـــــــهرتت فراموش شــــــده


آن فرّوشکوه وعشق خاموش شده


رسمیست میان خاکیان واغیــــــــــار


عشّاق بزرگ به فراموش شـــــــده

             دفترراه زندگی

غیرت

آب ورنگ سرفرازان ازبهای غیرت اســـــت


هـرچه هرکس ازصفاداردبهای غیرت است


هرکه دیونفس بنهادست درپـای شــــــرف


چون شهابی تیزتک درآسمان غیرت است

                                  (دفترراه زندگی)

پیچ انقلاب

چون کوه گرانی وچودریــــــــا آرام


چون گنج قدیم وپرثمرچون بـــاران


این برهه که پیچ انقلاب است درآن


هستیم مهیّای عمل بادل و جــــان

                                                            (دفترراه زندگی)

مام میهن

دادار برای مــــــام میهن بیـــــــدار


ایرانی سربلـــــــندباشددرکـــــــار


ازبهر سرافرازی درجبهۀ حــــــــق


لرزان وضعیف است صف استکبار

                                 (راه زندگی)