سالک

سالک راهــــم،فقیرم سالهــا

درطلب مستم غمینم سالهـــا

دادتـــاج پادشـــاهی خالقــــم

لیک من عزلت نشینم سالها

شکوه هاازدست بیداد

وای مولایــم بفــریادآمــدست

شکوه هاازدست بیدادآمدست

نیست راضی تاکسی بیندجـفا

بارهابخشیدوکوتاه آمدســــت

ظهور

درمسجــدمـاولوله هــابرپاشــــد

ازشوروشعارمسلمین غوغاشـد

دنیاکه زطغیان وستم رنجیدست

آمــاده برای حضــرت آقـا شــــد

دیوانه ومست وزاهد

هستندبه صومعه گروهی عاشق

دربتکــده هستنـدگــروهی فـارغ

دردیروکِنِشت مُدّعی بسیارســت

درمیکده دیوانه ومست وزاهـــد

برای استادشهریار

برکشـــوردل تـوشهـــریاری آقـا

درشعـــروشعـــوراستــواری آقا

گفتی توهمای رحمت وگل گفتی

زین روسـت مراطلایه داری آقا

بدنام

عاشــق شــدم وشهــرۀبازارشدم

درعشق وجنون قافله سالارشدم

بدنام شــدم،جفــای دوران دیــدم

دُردی کِشِ آن بادۀصدجام شـــدم

بدمستی

بستندره عشق ورهِ مستـــیِ ما

درخاطره هاهست زبدمستی ما

ازبس که نموده ایم افراط درآن

این عاقبت ماو سیـه مستـی مــا

سینه بدون کینه

رفتیم بســـرزمیــن دل دوشینــه

دیدارنمـــودیم هـــزاران سینـــه

هـردل بزبان حال گویای غمـــی

می گفت خوشا سینه بدونِ کینه

ازکینه وازحسدفراری هستم

دادست بمن دشمن من بس نعمت

باکینه وبدخواهی وعیــب وتهمت

اونیّت آسیب به من داشــت ،ولی

داداربــرای مــن نمــودآن نعمــت

ازکینـــه وازحســدفـــراری هستــــم

اززشتــی روی اوبــه زاری هستــم

بااینهمه گل که هست برروی زمین

مفتـــونِ گلـــم،  زکبــرخالــی هستم

خورشیدعدالتست وجانم قرآن

خورشیدعدالت است وجانم قرآن

نورست وهدایتست وجانــم قرآن

جاریست به زیبایی ونورافشانی

دستـــورِسعــادتِ بشــردرقــــرآن

پروا ازخداوند

پاکی وطهارتِ نهــانی خوش باد

پروا، زخـدابه زندگانی خوش باد

آن شادی وامّیدکه بــاروح بزرگ

برچهرۀفقـــرمینشــانی خوش بـاد

پارک کوهستان ازنمائی دیگر

                                                                                           (پارک کوهستان فیروزکوه1392)

درسینــۀعاشقــان وبــی پروایی؟

درکشـــورگــل خــارنــداردجــایی

ویرانگردست بادراگوخوش باش

گـــل بــاهمــه داردســرهــم آوایی

شکرنعمت

مـــاهمـــه یکســرکه زخــوبیستیـم         (پارک کوهستان فیروزکوه )

مهــــروعطوفـــت ونـکوئیستیــــم             ازنمائی دیگر

غیبـــت وتهمــــت نبـــــــودکارمـا

بخـــــل وحسـدرانبــــودراه بمـــــا

شوئۀمـــــاهشتهزارساله اســــــت

دیمه ووشتین سه هزارساله است

ازقــــلل وقـــلعـه وبـــارویمــــــان

مرتع ودشت ودل چون کوهمــــان

حـــــال تــــــلاش همــــگی بارداد

میــــوۀرشــــــــدوشـــرف وکارداد

بارش لطــــف ازطـــرف کـــردگار

حرکــــت طــوفنــــده بسوی کمـال

غـــرق تحـــوّل همــــه اطراف ما

ساختــــن بـــــوم وبــــروزادگــاه

این همـــه نعمـــت که سرازیرشد

شکـــرنمائیــــــم دوچندان شـــود

لیــک اگـــــرکفـــرکنیــــم وگنـــاه

کاستــــه گـــرددزهمــــه لطفــــها

چون زقدیم وهمــــه اعصــــارها

گفته شـــده درهمــــه ادوارهـــــا

شکـــــرکنــــدنعمـــت مارافــزون

کفــــربه نعمـــت کنـدازکف برون

قلعۀفیروزکوه برفرازکوه امامزاده اسماعیل

خندیدن ابــــروبادوباران ازتســـت        (قلعۀ فیروزکوه)

گلخندِگل وسکوت وطوفان ازتست

مــاذرّه ای ازذاتِ خـــدائی توایــــم

جان دادنِ برذرّه وکتمان ازتســــت

گلهای وحشی بهارفیروزکوه(جادّۀ اندریه)

من کجاوعشق ومستی ،سادگی   (گلهای وحشی بهارفیروزکوه)

مـــن کــــجاولـــذّت دلــدادگــی

رفت تاهفت آسمانِ عشق وهم

گفت خالق،بنده ام،افتادگـــــی

گوشۀچشم

باگوشۀچشم عاشقان ســـربدهند

باروی گشاده می به ساغربدهند

ازمــدّعیــانِ مــدّعــی بیــــزارنــد

معشــوق بگــوید،هـــرندادربدهند

ذات ازلی

عشّاق وزعقل پیـروی یعنی چه

زیباوززشت دلبـری یعنــی چــه

هشیارزمست پرس وجومادیدیم

دربتکده ذات ازلی یعنــی چه..؟

ناخدا

ای وای که ناخدازخودهیچ نگفت

جزمردم وازمــردم ماهیــچ نگفت

باآنهمۀ سابقـــــه وحسن وخصال

اززخم تن وزخم دلش هیچ نگفت

گذشته

روزهای خوب

گوشۀچشم

کن پیشه عدالت وجفاپیشه مــکن

باعدل سخن بگوبداندیشه مــــکن

بذری که تودرزمین دل میــــکاری

حاصل بدهد،جزآن تواندیشه مکن

گل

معشوقه به عاشقش زروی گل گفــت

گل خواست ازاو،برایش ازگل میگفت

عاشــــق زتمنّـــای گــل ازمعشوقــش

اورابه خودش خواندوگلِ کامــل گفت

رویای گل

قصّـه هادارم درون سینه بارویای گل

نیســـــت اینجـــــا واقعیّتهـــــای گـــــل

گــــل درون خاطــــرم زیبــاتــراســــت

عاشقــــان داننـــدومـــن سیمـــای گـــل

عزای امام

من رخــت عزای مرشدم پوشیدم

ازدردفراق اشک وخون جوشیدم

تنهــــازحضـــوریــاراوخرسنــــدم

جامی زولای عشق اونوشیــــــدم

بدفرجام

بگذاربماستـــم کنــــدبــدفرجــــام

عصیـــانگری وغـروررادرانجام

چــــون برف به عمراوبتابدآتش

آتش شــودآن ستم برایش انجام

لاف

اینجا همه لاف عشق ومستی دارند

دروقت وصال   خودپرستی دارنـــد

دروقت جفا زبــی ادب پست ترنـــد

درهجرسخن زوصـل وهستی دارند

باج

ما باج به شیـــران وشغــــالان ندهیــــم

گـــــل رابه گلستـــــان لئیمــــان ندهیـــم

باعــــزّت نفــس خویشتـــن میســـازیـــم

مردانگـــی وشـــرف بــه دزدان ندهیــــم 

نسل سوّم

هـــــواازبوی خَـــــردل مرگ آگیـــن و

زمیــــــــــن وآسمــــــــان

درزیرآتش غرقِ غوغابود

زبانِ حــالِ جنـگ ورقصِ بدآهنـگِ آن

درکشـــــــــورِمـــــــــابود

وطن درزیرِپایِ لشکری ازکُلّ دنیابـــود

نگاهِ مامِ میهن دوخته بروحدتِ مابــود

کســــــــــی پایــــــش نلــــــــــــرزیـــدو

شهیـــــــــــدانِ شمـــــاازخانـــۀمــــابود

زنسلِ ماهمین مانده واین درخاطرمابود

کنــــون ای جــــاری ای فــرزندِمیهــــن

چشـــــــم رابگشـــــــا

وطـــــــن درمعرضِ تهدیدِطــوفانهاست

نمـــــــــی گـــــــــوئی بفـــــرزندان خود

این نوبت ما بود....؟

فردا

روبفـــــــردامیــــروم مـــن شــادمـان

میــــروم بـــاپـــای دل تــا بیـــــکران

بلبــــل ازهـــــجران گل دیـــوانه شـــد

مـــــن برای وصــــل آن ها شادمــــان

وعظ

خوش آنکه سخـن زمــدّعـــی نشنیـــــدن

ازوعـــــظ وخــــطابه وبـــــدی نشنیــــدن

درکنــــج خـــرابـــات بتـــان مــی گفتنـــد

وعـــظ ازطـــرف بی عمــــلان نشنیـــــدن