ای وای ابوالفضل به خونش غلطید

درعـــرش صـــــدایِ ماتمِ حق پیچید

آن لحظـه که گلبرگ زِگُل گشت جدا

اززلـــزله اش تمـــام عالـــــم لرزید.

مصیبت حضرت امام حسین(ع)

ازیُمــــن وجــــــودِ ختـــمِ انبیا

گشت دین کامل در این دار فنا

بهــــرِتنــــزیلِ   کلام ذوالجلال

بود در جنگ وجدل بیست وسه سال

بعـــد آن حضرت،امیرالمومنین

شــــدخلیفه زامرِ رَبّ العالمین

ناگهان چون گرگ اندر بیشه ها

ســـــرکشیدند از رهِ جــور وجفا

ناکثیـــن وقاسطیـــن ومارقیــــن

دیگـــران از ابتــــدا تا آخـــرین

بهــــرِ تاویلِ کــــــلام ذوالجلال

سال ها بنمــود او جنگ وجدال

عاقبـــت کشتنـــد مولا را زکین

شد خلیفه مجتبی روی زمیـــن

مجتبی هم شد شهید از راه کین

شد حسین رهبر ز ربّ العالمین

دید چون اسلام گشته در خطــر

از یزیـــد وتابعینش کـــرد حــذر

حضرتش فرمود با صوت رسا

گـــرشــــود دینِ محمـّد مصطفی

راســــت با قتلــم در این دارِ فنا

در برم گیـــرید ای شمشیــر ها

کـــرد خــود قربانی اسلام ودین

تا بمــــاند زنده قــــــــرآن کریم

زنده کــــرد اسلام وقرآن مجید

جانِ مــــا بادا فدایت ای شهید

جانِ صـــــدها مثل من باشدفدا

بهــــرِ تو ای جانشینِ مصطفی.

نوکرشیدالشّهدا:احمدیزدانی