بَه بَه ،از کُنــهِ وجــــودِ مصطـفی

دیو حیــــران شـــــد زالطاف خـدا

عمقِ ظلمت نورباران شد،شکست

کاخِ استکبــار برخاکــــش نشست

برترین گــــــوهر بجانِ ذاتِ  پاک

سینــۀ خوبان برای اوست ،چاک

دشمنــانش گفتـــه اند اورا،امین

می درخشددر جهان، همچون نگین

رحمــتِ للعالمیننـــد و رســــــول

کائنـــات  آمــد به زیرِ این شمول

دیدۀ جهـــل و تبـــاهی کــــور شد

پهنۀ ظلمت در عالــــم نور شـــد

معجزاتش را چه گـــوید این زبان

هست قـــرآنش چنان گنجی عیان

نورِ رخســـارش بر عالـــم داد نور

خاک پایش برد از ظلمـــت حضور

هر چه گویم از کلامِ حق ،کم است

رشتۀ پیــــــوند با اومحکــم است

لوحِ محفـوظ است،این را گوش دار

جــز محمّد ،کس ندیدش،هوش دار

سلطنت دارد هــرآنکس بنده است

تا قیامـــــت راهِ پاکش زنده است