کوتوال

دشمنـــم بود همچنــــان شیطان،گشت اکنون بمثلِ اهریمن

داستانهـــــاست بینِ من با او،میچکدخون زِ چشمِ او برمن

میکنـــد شیطنــــت به هـــر جائی که بُوَد اسمِ من ویا حرفم

مانده ام بیـــنِ آسمان وزمیـــن،که چه باید کنم به این دشمن

کاش او دشمــــنِ زمینی بود که برایش هــــزار چاله کَنَــــم

یا که از جنـــسِ آدمیـــزاده،تا به آتش کِشــــــم زِ او  خرمن

جنسِ او جنـسِ شعلـــه و دود،یا نه،جنسیست همچنان روحم

نَفس نامیـــــــده شد زِ سویِ خدا،میکند شوره زار هرگلشن

جنگها کرده ام بدوران من،باهوایش که وحشی وزشت است

میشنــــاسدمـــــــرا و میـداند،عـــــددی نیست نزدِ قدرتِ من

بسکه زشت است واز خودش راضی،مینشیندبروی سفرۀ من

می خورداونمک زِاین سفره،میــزند مشـــت را به سینــۀ مــن.