عَبد:عَبد یعنی بنده. غلام. برده که درمقابل ارباب و مالک خود از خود اختیاری ندارد و خود را در مقابل او کوچک می بیند و از دستورهایش بدون چون و چرا اطاعت می کند. اگر متوجه این احساس حقارت و اطاعت بدون چون و چرا شویم   می بینیم که بسیاری از افراد بشر بنده افرادی مثل خود هستند. در صورتی که دین می خواهد انسان را از قید این بندگی واحساس حقارت آزاد کند.

خداوند در آیه ۷۰ سوره اسراءمی فرماید « مسلّما ًو تحقیقاً ما فرزندان آدم ( تمام افرار بشر) را تکریم کردیم». ولی انسان این بزرگی کرامت و عظمتی که خداوند به او داده در مقابل این وآن از دست می دهد و بنده آنها می شود و بقول خودش سر می سپارد. در صورتی که همه پیغمبران می گفتند فقط بنده خدا باشید . خدائی که احتیاج به بنده ندارد.